Metody

SI

Integracja Sensoryczna (SI)

Nadmierna lub zbyt mała wrażliwość na bodźce dotykowe, wzrokowe, słuchowe oraz ruch to najczęstsze objawy zaburzeń integracji sensorycznej.
To właśnie unikanie dotykania niektórych faktur (piasek, kasza); unikanie zabaw plasteliną, malowania palcami; problemy z manipulacją, posługiwaniem się sztućcami, nożyczkami czy nieprawidłowy chwyt długopisu powinno dać sygnał do zbadania przyczyny zaistniałych sytuacji.

Również nadwrażliwość na dźwięki, na światło ogromnie ograniczają dobre samopoczucie dzieci.
Wreszcie trudności w nauce pisania i czytania; trudności z wysłuchiwaniem poleceń; problemy z nauką jazdy na rowerze; unikanie zabaw na huśtawce, karuzeli, lub nadmierne poszukiwanie tych zabaw; kłopoty przepisywaniem z tablicy, gubienie liter, sylab; mylenie stron prawa-lewa, szczególnie gdy dziecko nie ma czasu na zastanowienie; niski próg tolerancji na bliskość innej osoby to kolejne sygnały, by rozpocząć terapię.

Tak więc zbyt wysoki lub zbyt niski poziom aktywności ruchowej, zaburzenia napięcia mięśniowego, słaba koordynacja ruchowa (problemy te mogą dotyczyć małej lub dużej motoryki), niezgrabność ruchowa, trudności w koncentracji, impulsywność, szybka męczliwość, wycofanie z kontaktów społecznych, opóźnienie rozwoju mowy, rozwoju ruchowego oraz trudności w nauce czy słaba organizacja zachowania, brak planowania są to problemy w terapii których wykorzystuje się integrację sensoryczną.

Zajęcia terapeutyczne prowadzone z dzieckiem mają na celu kompensowanie, określonych diagnozą, deficytów i zaburzeń w integracji zmysłowej dziecka. Zajęcia integracji sensorycznej w większości mają charakter aktywności ruchowej, która nakierowana jest na stymulację zmysłów.
Są dostosowane do poziomu rozwojowego dziecka i mają postać "naukowej zabawy".